Home » Ervaringen » Karlijn (sensorgebruiker)

KARLIJN (GEBRUIKER)


Karlijn (33 jaar) heeft sinds 1996 diabetes. Vanaf juni 2011 gebruikt ze een insulinepomp, wat goed bevalt. Ze heeft ruim een half jaar de sensor, omdat ze veel wisselende bloedglucosewaarden heeft en vooral veel hypers.

“Nu ik ruim een half jaar de sensor gebruik, heb ik veel meer inzicht gekregen in de werking ervan. Eerst dacht ik dat de sensor niet veel meerwaarde zou hebben, maar dat is toch wel zo. Mijn HbA1c was 70 mmol/mol toen ik startte, en na een paar maanden is het gezakt naar 63 mmol/mol. Daarna ben ik een tijdje meer op mijn waarden gaan letten en heb me er meer mee bezig gehouden; mijn HbA1c zakte naar 60 mmol/mol. Een normaal HbA1c zit bij de 55 mmol/mol. Als ik dat haal, moet ik de sensormaterialen weer inleveren. Dat is niet erg. Ik hoop mijn doel snel te bereiken, dan ben ik zeer tevreden”.

Omgaan met de sensor

“In het begin was het best een gepuzzel. Ik kwam er al snel achter dat de sensor niet goed onderhuids kan meten als je niet of te laat kalibreert. Ook moet je erop letten dat je kalibreert op tijden (4 x per dag) waarop je verwacht dat de bloedglucosewaarden het meest stabiel zijn. Als de sensor na zes dagen niet meer werkt, meet ik mijn bloedglucosewaarde via een vingerprik ter controle. Door het gebruik van de sensor moet ik vaker mijn bloedglucosewaarden testen voor extra controle, om te kijken of die overeenkomen met wat de sensor aangeeft”.

Pleister

“De fixatiepleister die ik bij de sensoren gebruik, blijven niet altijd goed plakken op mijn huid. Ze laten aan de hoeken al snel los en met douchen wordt dat erger, terwijl je er wel mee zou moeten kunnen douchen. Als (extra) pleister gebruik ik nu de Fixomull. Die is van zacht materiaal en blijft heel goed zitten, ook met douchen”.

Aanbevelen

“Met behulp van een inserter breng ik de sensor in en als de transmitter leeg is (die de gegevens doorzendt naar de pomp) kan ik die weer opladen. Als de sensor eenmaal is aangebracht op de huid ondervind ik er geen hinder van. Ook met kleding dragen gaat het prima. De sensor is zeker het proberen waard. Ik kan iedereen aanraden die erg veel hypers heeft, de sensor te gaan gebruiken. U kunt dit via de diabetesverpleegkundige aangeven. Zij bekijkt dan of u in aanmerking komt voor een sensor”.

 

Stel uw vragen aan:

De ervaringsdeskundige.


Marco is 43 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Hij werkt als internationaal wedstrijd nagelstylist.
In 2012 is diabetes type 1 vastgesteld. In 2013 kreeg hij een sensor en daarna een insuline pomp.

De medisch deskundigen.


Jacqueline Putker is vanaf 1984 werkzaam in de diabeteszorg. Eerst als groepsleidster, daarna als diabetesverpleegkundige in diverse ziekenhuizen, als auteur van columns en artikelen voor het tijdschrift Diabetes&Leven en als docent en (gast)spreker voor diverse opleidingen. In 2009 verscheen haar boek "diabetes, een rugzak voor het leven". Na een opleiding tot coach (2013) is het haar wens zich als diabetescoach te specialiseren.
 

Bela Pagrach is diabetes verpleegkundige sinds 1998 zowel in de eerste als in de tweede lijn. Sinds 2001 in Ziekenhuis Amstelland, sinds 2007 bij SALT in Zaandam. Haar werkzaamheden binnen de diabetes polikliniek bestaan uit de diabeteszorg voor volwassen , kinderen en zwangeren. Daarbij is ze gespecialiseerd in de diabetische voet, zowel screening en wondbehandeling. Ook verzorgt ze diabetes gerelateerde scholingen en workshops.


John Kölker is sinds 1988 werkzaam in het ziekenhuis en sinds 2003 in de zorg rondom het chronisch zieke kind. De kinderdiabeteszorg is naast astma zorg en obesitas het belangrijkste speerpunt. Dagelijks houdt hij zich bezig met alles rondom sensortherapie bij kinderen en verzorgt hij scholing/training omtrent pomp en sensortherapie bij kinderen. Tevens is hij reeds jaren actief als vrijwilliger bij de Bas van de Goor foundation waar hij sportactiviteiten en sportkampen begeleid bij kinderen met diabetes.
 
Voor het stellen van uw vraag klik hier