Home » Ervaringen » Marijn (sensorgebruiker bij zwangerschap)

MARIJN (SENSORGEBRUIKER BIJ ZWANGERSCHAP)


Marijn Krebbers (32) heeft een zoontje van 1,5 jaar en is tien weken zwanger van haar tweede kindje. Net als bij haar eerste zwangerschap gebruikt Marijn een glucosesensor om haar diabetes zo goed mogelijk onder controle te houden.

‘Prettig om de pieken uit mijn bloedglucosewaarden te halen’


“Mijn diabetes heb ik eigenlijk altijd wel prima op orde gehad. Ik heb sinds mijn vijfde diabetes, net als mijn vader. Met een HbA1c onder de 7% (53 mmol/mol) mag ik tevreden zijn. Dat ging niet zomaar; ik deed daar best veel voor, zoals zeker acht keer per dag mijn bloedglucose controleren. Een pompje wilde ik nooit; met insuline spuiten kon ik me goed redden, vond ik. Wat me vooral tegenstond was dat je met een pomp altijd iets aan je lijf hebt. Totdat mijn man ik graag een kindje wilden. Uit voorzorg ben ik op de pomp gegaan, nu drie jaar geleden. Het is niet zo dat ik nu nooit meer zonder zou kunnen, het blijft een ‘ding’ aan je lijf. Maar, het is wel heel prettig dat je zo eenvoudig bij kunt regelen. En met de sensor zeker. Elke twee weken neem ik met mijn diabetesverpleegkundige de uitdraai door en samen sleutelen we om de pieken uit mijn bloedglucosewaarden te halen. Mijn HbA1c is nu 6,2% (44 mmol/mol) en daar ben ik best trots op.”

“Het is niet zo dat de sensor alles overneemt. Veel mensen denken dat de sensor beslist hoeveel je moet bijbolussen, of dat je nooit meer een vingerprik hoeft te doen als je een sensor draagt. Dat is niet zo, je moet nog steeds zelf blijven nadenken. Maar de sensor is wel een prettig hulpmiddel. Ik vind het prettig dat je 24 uur per dag zicht hebt op je bloedglucose. Voorheen zette ik mijn wekker om 3.00 uur om te controleren, maar dat hoeft nu niet meer. Dat geeft me rust. In het begin moest ik wel wennen aan de sensor. Ik wil mijn bloedglucosewaarden graag snel op orde hebben; bij een hypo eet ik daardoor soms teveel zodat ik door kan gaan met mijn werk en bij een hyper bolus ik teveel insuline. Niet gek dat je dan schommelingen krijgt. Met de sensor zie je heel duidelijk of je stijgt op daalt en dan is het voor mij een valkuil om te snel te reageren. Bij de eerste zwangerschap was ik echt continu met mijn waarden bezig. Ik had het schrikbeeld voor ogen van de te grote baby’s door een teveel aan suiker. Nu ik al een gezond mannetje heb rondlopen word ik iets rustiger, merk ik. Blijven mijn waarden binnen de streefwaarden, dat laat ik dat zo. Dan ga ik niet toch iets bijbolussen als ik voor mijn gevoel iets te hoog zit.”

“Na de eerste zwangerschap heb ik nog een maand de sensor gebruikt en daarna was ik er klaar mee. Ik was voor en tijdens de zwangerschap zo intensief bezig geweest met de diabetes, dat ik er even genoeg van had. Hoe dat straks gaat, weet ik niet. Ik zou niet mijn hele leven een sensor willen, maar nu – tijdens mijn zwangerschap – ben ik er blij mee.”

 

Stel uw vragen aan:

De ervaringsdeskundige.


Marco is 43 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Hij werkt als internationaal wedstrijd nagelstylist.
In 2012 is diabetes type 1 vastgesteld. In 2013 kreeg hij een sensor en daarna een insuline pomp.

De medisch deskundigen.


Jacqueline Putker is vanaf 1984 werkzaam in de diabeteszorg. Eerst als groepsleidster, daarna als diabetesverpleegkundige in diverse ziekenhuizen, als auteur van columns en artikelen voor het tijdschrift Diabetes&Leven en als docent en (gast)spreker voor diverse opleidingen. In 2009 verscheen haar boek "diabetes, een rugzak voor het leven". Na een opleiding tot coach (2013) is het haar wens zich als diabetescoach te specialiseren.
 

Bela Pagrach is diabetes verpleegkundige sinds 1998 zowel in de eerste als in de tweede lijn. Sinds 2001 in Ziekenhuis Amstelland, sinds 2007 bij SALT in Zaandam. Haar werkzaamheden binnen de diabetes polikliniek bestaan uit de diabeteszorg voor volwassen , kinderen en zwangeren. Daarbij is ze gespecialiseerd in de diabetische voet, zowel screening en wondbehandeling. Ook verzorgt ze diabetes gerelateerde scholingen en workshops.


John Kölker is sinds 1988 werkzaam in het ziekenhuis en sinds 2003 in de zorg rondom het chronisch zieke kind. De kinderdiabeteszorg is naast astma zorg en obesitas het belangrijkste speerpunt. Dagelijks houdt hij zich bezig met alles rondom sensortherapie bij kinderen en verzorgt hij scholing/training omtrent pomp en sensortherapie bij kinderen. Tevens is hij reeds jaren actief als vrijwilliger bij de Bas van de Goor foundation waar hij sportactiviteiten en sportkampen begeleid bij kinderen met diabetes.
 
Voor het stellen van uw vraag klik hier