Home » Ervaringen » Marco (sensorgebruiker)

MARCO (GEBRUIKER)


Marco van Essen (43) heeft een heftige periode achter de rug. In oktober 2012 kreeg hij de diagnose diabetes type 2. Na lang tobben met zijn gezondheid kreeg hij de juiste diagnose: diabetes type 1. Met een insulinepomp en sensor is hij langzaam zijn conditie weer aan het opbouwen.

“Ik had enorme dorst, was moe, viel een kilo per dag af en had uitslag op mijn benen… Nee, het ging niet goed met me”, vertelt Marco. Gezien zijn leeftijd ging de huisarts direct uit van diabetes type 2 en schreef metformine voor. “Daar reageerde ik heel heftig op. Toen ik een week later een pannenkoek met kaas had gegeten ging het mis. Ik voelde me zo akelig dat ik naar de huisartsenpost ben gegaan. Daar kreeg ik te horen dat mijn diagnose bekend was, en ik de volgende dag maar naar de huisarts moest gaan. Voor de zekerheid is toch mijn bloedglucose gemeten: die gaf een error HI aan, een waarde hoger dan 33 mmol/l. Vervolgens deed een collega de meting en weer gaf de meter error HI aan. Na contact met de dienstdoende internist moest ik naar de Spoedeisende Hulp en ook daar verscheen een error HI. Het ziekenhuis vertrouwde het niet en liet mijn bloed onderzoeken in het lab; daar was de waarde 10.7 mmol/l. Ik werd naar huis gestuurd en moest na het weekend naar de internist omdat de klachten ernstiger waren dan de waarde van het lab liet zien.”

Toch type 1

“De internist besloot me op te nemen voor onderzoek omdat ik veel klachten had. Inmiddels was ik van 84 kilo terug naar 72 en volgens mijn vrouw en mensen in de omgeving zag ik er slecht uit.
Uiteindelijk zijn allerlei functies onderzocht en nog altijd hielden de artsen vast aan diabetes type 2. Overdag ging het vreemd genoeg redelijk met me, in de avond begonnen de problemen doordat mijn bloedsuiker opliep. Maar, ik mocht mezelf niet meten van het ziekenhuis want ik had zulke rare waarden! Op een avond voelde ik me weer zo slecht. Er was een nieuwe verpleegkundige die na de warme maaltijd mijn functies nog een keer controleerde: mijn bloeddruk bleek 200, mijn hartslag 140 en ik had 39 ˚C koorts. Dat is hoe mijn lichaam reageert op hoge bloedglucosewaarden, maar wat niemand wilde geloven. Na overleg met de internist moest ik vier uur wachten om te zien of mijn lichaam zelf nog iets ging doen. Dat gebeurde niet; uiteindelijk wilde hij wel de overstap op insuline maken, omdat het misschien toch diabetes type 1 kon zijn.”

Nachtelijke hypo’s

 
De eerste periode ging het goed met vier keer per dag spuiten. Zijn HbA1c was mooi, maar Marco voelde zich absoluut niet goed. “Op een nacht lag ik te zweten, terwijl ik het ijskoud had. Mijn vrouw maakte me wakker en controleerde mijn bloedglucose: 1.6 mmol/l. Dat was voor mij reden om over te stappen op de pomp, ik wilde die nachtelijke hypo’s voorkomen. Volgens mijn internist spoot ik teveel insuline, en was de pomp niet nodig. Hij wilde mij eerst een periode de sensor laten gebruiken. Prima, maar daar moest ik wel 2.5 maand op wachten omdat die niet beschikbaar was!”.

18 keer per dag

Dat was de druppel voor Marco. “Ik ben zelfstandig ondernemer en heb geen vangnet… Ik was al een tijd uit de running en ben daarom zelf achter een sensor aangegaan. Ook heb ik een second opinion aangevraagd bij diabetesverpleegkundige Jacqueline Putker en dokter Seebus, van Tergooiziekenhuis Blaricum. Ondertussen was ik elk uur aan het controleren en bijspuiten om mijn bloedglucose onder controle te houden. De internist vond 18 keer per dag spuiten onmenselijk. Toen ze de sensoruitslagen zag heeft ze met spoed een pomp aangevraagd. Daarna ging het heel snel. Ik heb nu een roze Animas - deze pomp kan onder water en roze is mijn kleur - en ben daar heel blij mee. Ik had al mijn eigen basaalprofiel berekend en kon daar meteen mee starten. En het gaat goed. Dankzij de sensor ken ik mijn lichaam, weet ik hoe ik reageer op inspanning en voeding en kan ik schommelingen voorkomen.”

Heftige tijd

Marco is vooral blij dat hij de hypo’s voor kan zijn. “Een hypo voelt alsof je een nacht niet hebt geslapen… Als ik terugkijk was het een heftige tijd, ook voor mijn vrouw en kinderen. Ik had steevast twee uur nadat ik was gaan slapen een hypo en ik steeg rond 5.15 uur. Door de nachtelijke hypo’s kon ik pas om 2.00 uur slapen en om half vijf uur moest ik weer insuline bijspuiten. Nu heb ik de pomp precies afgestemd op mijn insulinebehoefte en kom ik bijna niet meer onder de 4 mmol/l. Bij hoge waarden gaat mijn lichaam nog altijd protesteren. Ik kan die hoge waarden niet altijd voorkomen, maar het gaat veel beter met me.”

Nagelstylist

Door alle strubbelingen heeft Marco het NK nagelstylen 2013 gemist. Hij is internationaal gediplomeerd nagelstylist en behaalde in 2011 op het NK de eerste plaats als best beginnend nagelstylist van Nederland. “Dat ik deze wedstrijd moest missen, vind ik echt erg: iets wat ik heel graag doe en waar ik goed in ben heb ik moeten afzeggen door de diabetes. Dat betekent dit jaar ook geen doorstroom naar de Europese en internationale titels. Maar door de pomp en sensor ben ik conditioneel aan het opkrabbelen zodat ik terug kan komen. Volgend jaar een nieuwe kans!”

 

Stel uw vragen aan:

De ervaringsdeskundige.


Marco is 43 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Hij werkt als internationaal wedstrijd nagelstylist.
In 2012 is diabetes type 1 vastgesteld. In 2013 kreeg hij een sensor en daarna een insuline pomp.

De medisch deskundigen.


Jacqueline Putker is vanaf 1984 werkzaam in de diabeteszorg. Eerst als groepsleidster, daarna als diabetesverpleegkundige in diverse ziekenhuizen, als auteur van columns en artikelen voor het tijdschrift Diabetes&Leven en als docent en (gast)spreker voor diverse opleidingen. In 2009 verscheen haar boek "diabetes, een rugzak voor het leven". Na een opleiding tot coach (2013) is het haar wens zich als diabetescoach te specialiseren.
 

Bela Pagrach is diabetes verpleegkundige sinds 1998 zowel in de eerste als in de tweede lijn. Sinds 2001 in Ziekenhuis Amstelland, sinds 2007 bij SALT in Zaandam. Haar werkzaamheden binnen de diabetes polikliniek bestaan uit de diabeteszorg voor volwassen , kinderen en zwangeren. Daarbij is ze gespecialiseerd in de diabetische voet, zowel screening en wondbehandeling. Ook verzorgt ze diabetes gerelateerde scholingen en workshops.


John Kölker is sinds 1988 werkzaam in het ziekenhuis en sinds 2003 in de zorg rondom het chronisch zieke kind. De kinderdiabeteszorg is naast astma zorg en obesitas het belangrijkste speerpunt. Dagelijks houdt hij zich bezig met alles rondom sensortherapie bij kinderen en verzorgt hij scholing/training omtrent pomp en sensortherapie bij kinderen. Tevens is hij reeds jaren actief als vrijwilliger bij de Bas van de Goor foundation waar hij sportactiviteiten en sportkampen begeleid bij kinderen met diabetes.
 
Voor het stellen van uw vraag klik hier