Home » Ervaringen » John Kölker (hulpverlener)

JOHN KÖLKER (HULPVERLENER)


John Kölker, kinderdiabetesverpleegkundige

 

‘Kinderen hebben absoluut mijn hart’

Ervaring heeft hij als geen ander: John Kölker werkt niet alleen al 25 jaar in het ziekenhuis, ook deels in zijn vrije tijd zet hij zich in voor kinderen en jongeren met diabetes. Dit betekent: volle werkweken. “Maar”, zegt hij, “ik doe het met heel veel plezier. Kinderen hebben absoluut mijn hart.”

John is actief voor de Bas van de Goor Foundation. Hij gaat regelmatig mee met sportclinics, sportkampen en begeleidde de jonge voetballers met diabetes bij de Junior Cup Diabetes in 2012. Ook verzorgt hij trainingen voor Medtronic over de pompsoftware in combinatie met de sensor, denkt momenteel mee met een pompleverancier over het ontwikkelen van nieuwe software, spreekt op congressen en zet zich in voor zorggroep Adelante. Dat hier ook vrije tijd in gaat zitten, is voor John geen bezwaar. “Ik wil iets betekenen voor kinderen met diabetes en hun familie. Mijn drive in alles is het contact met de kids; die zijn goud en goud eerlijk. Zij moeten soms vervelende dingen doen, invasieve dingen. Dat is lang niet altijd makkelijk, het raakt me wat kinderen - en hun ouders - soms moeten doen voor hun gezondheid. Toch krijg ik zoveel enthousiasme terug, dat vind ik geweldig. Daardoor ga ik elke dag met veel plezier naar mijn werk.”

‘Hogeschool diabetes’

John werkt al 25 jaar in het Atrium in Heerlen, voor kinderen met diabetes, maar ook voor kinderen met andere chronische aandoeningen zoals astma, obesitas, groeistoornissen en stofwisselingsproblemen. Sinds 11 jaar begeleidt hij samen met zijn collega’s kinderen met diabetes. Inmiddels heeft het Atrium de grootste kinderpolikliniek van Limburg. Er zijn circa 150 kinderen en jongeren onder behandeling, van hen heeft 80 procent een insulinepomp en 10 procent gebruikt een sensor. Het aantal sensorgebruikers neemt langzaam toe. John ziet zeker de meerwaarde van een glucosesensor, maar hij weet uit ervaring dat een sensor niet voor iedereen is weggelegd. “Een glucosesensor is toch een beetje ‘hogeschool diabetes’. Als professional krijg je een hele hoop data met de sensor, en daar is veel uit te halen. Maar, het verhaal achter die data weet je niet, en dat is wel nodig om therapieaanpassingen te doen. Je moet leren de curve te interpreteren en trends te ontdekken. En, een sensor is ook behoorlijk invasief; je hebt toch weer iets extra’s op je lijf en daardoor nog zichtbaarder diabetes. Al met al komt er best heel wat bij kijken en blijkt de sensor niet voor iedereen een goede oplossing.”

Mooie effecten

John ziet ook zeker de voordelen van een sensor. “Je hebt continu zicht op de bloedglucosewaarden en wordt tijdig gewaarschuwd, waardoor je snel kunt reageren op fluctuaties. Zeker op school is dat een voordeel; leerkrachten zijn blij met de waarschuwingen. Het is natuurlijk wel belangrijk dat zij getraind worden in het ondersteunen in de behandeling van een kind met diabetes op school.
Bij kinderen en jongeren die de glucosesensor gericht gebruiken – dus niet de ene week wel, en de andere week niet - zie ik heel mooie effecten op hun HbA1c. Vooral bij kleine kinderen zie ik grote meerwaarde, overdag, maar ook in de nacht. Het is toch heerlijk als ouders naar de trend kunnen kijken en hun slapende kindje niet lastig hoeven vallen met een vingerprik? Ik zie dat ouders meer rust en vertrouwen krijgen, en daardoor hun kinderen meer durven loslaten. Ik behandel ook een meisje met het syndroom van Down en voor haar ouders is de sensor echt een aanwinst doordat zij zelf geen hypo’s ervaart. Bij haar zie je de effecten heel duidelijk terug en dit betekent echt dat ze optimaal kan floreren. Net als een jongen die op hoog niveau sport; hij spuit met de pen én gebruikt de sensor. Daar heeft hij veel profijt van en kan optimaal presteren. Bij de meeste pubers ligt het wat gecompliceerder: ik probeer hen aan de hand van de sensorgegevens de relatie tussen oorzaak-gevolg te laten zien. Soms lukt dat, voor anderen is het wat ‘too much’. De meerwaarde van de sensor is afhankelijk van de duur en frequentie van het gebruik. Bij gericht gebruik kan het echt meer kwaliteit van leven bieden.”

 

Stel uw vragen aan:

De ervaringsdeskundige.


Marco is 43 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Hij werkt als internationaal wedstrijd nagelstylist.
In 2012 is diabetes type 1 vastgesteld. In 2013 kreeg hij een sensor en daarna een insuline pomp.

De medisch deskundigen.


Jacqueline Putker is vanaf 1984 werkzaam in de diabeteszorg. Eerst als groepsleidster, daarna als diabetesverpleegkundige in diverse ziekenhuizen, als auteur van columns en artikelen voor het tijdschrift Diabetes&Leven en als docent en (gast)spreker voor diverse opleidingen. In 2009 verscheen haar boek "diabetes, een rugzak voor het leven". Na een opleiding tot coach (2013) is het haar wens zich als diabetescoach te specialiseren.
 

Bela Pagrach is diabetes verpleegkundige sinds 1998 zowel in de eerste als in de tweede lijn. Sinds 2001 in Ziekenhuis Amstelland, sinds 2007 bij SALT in Zaandam. Haar werkzaamheden binnen de diabetes polikliniek bestaan uit de diabeteszorg voor volwassen , kinderen en zwangeren. Daarbij is ze gespecialiseerd in de diabetische voet, zowel screening en wondbehandeling. Ook verzorgt ze diabetes gerelateerde scholingen en workshops.


John Kölker is sinds 1988 werkzaam in het ziekenhuis en sinds 2003 in de zorg rondom het chronisch zieke kind. De kinderdiabeteszorg is naast astma zorg en obesitas het belangrijkste speerpunt. Dagelijks houdt hij zich bezig met alles rondom sensortherapie bij kinderen en verzorgt hij scholing/training omtrent pomp en sensortherapie bij kinderen. Tevens is hij reeds jaren actief als vrijwilliger bij de Bas van de Goor foundation waar hij sportactiviteiten en sportkampen begeleid bij kinderen met diabetes.
 
Voor het stellen van uw vraag klik hier