Home » Kinderen » Wendy (moeder van Roos)

WENDY (MOEDER VAN ROOS)


‘We zijn trots op ons dappere meisje’

 

Een vrolijk klein meisje, dat is Roos (5 jaar). Ze heeft veel vriendinnetjes en gaat graag naar school en naar de BSO. Wel met haar insulinepomp en glucosesensor, want Roos heeft vanaf dat ze twee jaar en drie maanden was diabetes.

 

Al snel na de diagnose kreeg Roos een insulinepomp en een paar dagen later ook de sensor. De moeder van Roos, Wendy, is daar heel blij mee. “Ik besef dat het voor kinderen rustiger kan zijn zonder sensor. Dat scheelt toch weer een extra handeling en dan kijken je ouders niet steeds op het pompje hoe hoog je zit. Wij – als ouders – zouden niet meer zonder de sensor willen. Nu kunnen we op elk moment van de dag en nacht zien of Roos een goede waarde heeft en wat daaraan vooraf is gegaan of gaat komen. ‘Sec’ een waarde prikken zegt niet zoveel. Als ze goed zit, weet je niet of dat toeval is. Dankzij de sensor zien we of ze aan het stijgen of dalen is. En daardoor kunnen we veel veiliger corrigeren als dat nodig is. Roos heeft de pomp die automatisch stopt bij een te lage waarde; dat geeft ons zeker  in de nacht een geruster gevoel . Ook scheelt het weer een paar vingerprikken elke dag. Over de pomp hebben we geen moment getwijfeld. Het leek ons voor Roos heel vervelend als we haar zo vaak per dag moesten spuiten. Door de sensor heeft ze nu in beide benen ‘iets’, in het ene een infuussetje en in haar andere beentje de wat grotere sensornaald. Dat is niet niks, maar de voordelen wegen voor ons echt op tegen de eventuele nadelen. En Roos, die maakt nergens een probleem van! We zijn echt trots op ons dappere meisje.”

 

Vakantie

“Tijdens de zomervakantie aan het strand gebruiken we de sensor soms twee weken niet, zodat Roos wat makkelijker het water in en uit kan. We weten dus ook hoe het zonder is. Maar, liever niet! De sensor neemt veel zorgen weg bij ons.”

 

School en BSO

Roos gaat naar school en naar de BSO (buitenschoolse opvang). “Ik ben heel blij met de leerkrachten en de leiding op de BSO. De juf van Roos kan een vingerprik doen als dat nodig is, en ze geeft Roos een bolus voor de eetmomenten. Ik schrijf het aantal koolhydraten op een briefje en zij weet dan hoeveel ze moet bolussen. Ik ben heel blij dat de meeste leerkrachten meteen bereid waren om die handelingen te leren, net als de BSO-leiding. Ik weet dat dat lang niet overal zo is. Bij speciale gelegenheden gaat een van ons mee. Laatst was er een voorleesontbijt en dan kan ik thuis niet precies inschatten wat Roos gaat eten. Dan zorg ik dat ik meekan. Net zoals op vrijdag, als er een andere juf is die wat moeite heeft met bolussen.”

 

Spelen en logeren

“Zo af en toe stelt Roos vragen over haar diabetes en laatst wilde ze zelf een vingerprik doen. Langzaamaan gaat ze zelf dingen leren die met haar diabetes te maken hebben. Om nu al zelf de koolhydraten te berekenen en te kunnen bolussen is ze nog te jong. Daarom ga ik mee als Roos op de vrije woensdag- en vrijdagmiddag bij een vriendinnetje gaat eten en spelen. Ik wil de moeders van vriendinnetjes hier niet mee belasten. Logeren gaat daardoor ook nog niet. Dat komt hopelijk allemaal nog wel. Ik ben blij dat het nu allemaal vrij soepel verloopt.”

 

Normaal mogelijk

“Dat Roos zo makkelijk is ligt ook wel aan ons, denk ik. En aan het geweldige diabetesteam. Ik ben zo ontzettend blij met hun zorg! Zelf doen we zo normaal mogelijk. Roos krijgt van ons bijvoorbeeld ook  gewoon drinken met suiker, geen light producten. En van het inbrengen van de infuusset en de sensornaald maken we geen drama. We smeren Emla zalf, Roos gaat lekker een filmpje kijken of een spelletje doen op de iPad, en dan is het vrij snel gedaan. Roos is een heerlijk vrolijk meisje, we laten ons niet op de kop zitten door de diabetes!”

 

Stel uw vragen aan:

De ervaringsdeskundige.


Marco is 43 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Hij werkt als internationaal wedstrijd nagelstylist.
In 2012 is diabetes type 1 vastgesteld. In 2013 kreeg hij een sensor en daarna een insuline pomp.

De medisch deskundigen.


Jacqueline Putker is vanaf 1984 werkzaam in de diabeteszorg. Eerst als groepsleidster, daarna als diabetesverpleegkundige in diverse ziekenhuizen, als auteur van columns en artikelen voor het tijdschrift Diabetes&Leven en als docent en (gast)spreker voor diverse opleidingen. In 2009 verscheen haar boek "diabetes, een rugzak voor het leven". Na een opleiding tot coach (2013) is het haar wens zich als diabetescoach te specialiseren.
 

Bela Pagrach is diabetes verpleegkundige sinds 1998 zowel in de eerste als in de tweede lijn. Sinds 2001 in Ziekenhuis Amstelland, sinds 2007 bij SALT in Zaandam. Haar werkzaamheden binnen de diabetes polikliniek bestaan uit de diabeteszorg voor volwassen , kinderen en zwangeren. Daarbij is ze gespecialiseerd in de diabetische voet, zowel screening en wondbehandeling. Ook verzorgt ze diabetes gerelateerde scholingen en workshops.


John Kölker is sinds 1988 werkzaam in het ziekenhuis en sinds 2003 in de zorg rondom het chronisch zieke kind. De kinderdiabeteszorg is naast astma zorg en obesitas het belangrijkste speerpunt. Dagelijks houdt hij zich bezig met alles rondom sensortherapie bij kinderen en verzorgt hij scholing/training omtrent pomp en sensortherapie bij kinderen. Tevens is hij reeds jaren actief als vrijwilliger bij de Bas van de Goor foundation waar hij sportactiviteiten en sportkampen begeleid bij kinderen met diabetes.
 
Voor het stellen van uw vraag klik hier