STOPPEN MET DE SENSOR; EEN DUBBEL GEVOEL


Vorig jaar augustus beviel Priscilla Engelsman van haar zoontje Denver. Om haar diabetes goed te reguleren tijdens haar zwangerschap, stapte ze over op een  insulinepomp en gebruikte ze een continue glucosesensor. Na de bevalling moest Priscilla de glucosesensor weer inleveren omdat ze niet meer voor vergoeding in aanmerking kwam. Hoe was dat? Een gemis of een opluchting?

Denver is inmiddels bijna zeven maanden oud en doet zijn eerste pogingen om te gaan kruipen. Met Priscilla gaat het ook erg goed. “Mijn diabetesinstelling is nu beter dan voordat ik zwanger was. Mijn glucosewaarden stijgen wel weer wat, nu ik gestopt ben met de sensor, maar het gaat veel beter dan vroeger. Ik ben er nog niet over uit of ik de sensor mis of niet. Soms voelt het als een opluchting, want ik ben nu minder met mijn diabetes bezig. Maar voor mijn gezondheid zou het beter zijn om een sensor te dragen. Dat is het dubbele.”

 
Voor  haar zwangerschap hield Priscilla haar glucosewaarden vaak kunstmatig hoog om hypo’s te voorkomen. Vervalt ze, nu ze de sensor heeft ingeleverd, weer in haar ‘oude’ gedrag? Priscilla: “Nee, tot nu toe niet. Voor mijn zwangerschap was mijn lichaam zo gewend aan hoge glucosewaarden, dat ik al hypoverschijnselen kreeg als ik rond de 8 of 9 mmol/l zat. Dan begon ik te trillen en te zweten. Nu ik een langere periode goed ingesteld ben geweest, heeft mijn lichaam tijd gehad om aan normale glucosewaarden te wennen. Ik begin me nu pas vervelend te voelen als ik rond de 5 mmol/l zit.”


Waarom voelt het als een opluchting om geen sensor meer te hebben?
“Zodra je een sensor hebt, ben je continu met je diabetes bezig, dan kun je er niet meer omheen. Als ik ’s ochtends opstond, keek ik als eerste naar mijn glucosewaarde. Nu, zonder sensor, sta ik eerst op, ga me rustig douchen en aankleden, en test mijn suiker pas voordat ik ga ontbijten. Dat voelt toch anders. Ook vond ik het zwaar dat ik altijd overal de ontvanger bij me moest hebben. Dan was ik ergens mee bezig en dan hoorde ik opeens ergens anders een alarm afgaan. Dat geeft onrust”

 

Waarom denk je dat een glucosesensor beter is voor je gezondheid? “Vroeger had ik veel meer hoge suikers en ook veel meer pieken en dalen. Met de sensor was ik  heel strak ingesteld en ik heb gemerkt dat ik me daardoor toch beter ga voelen. Nu was dit wel tijdens mijn zwangerschap en dan ben je extra gemotiveerd om te investeren in een goede instelling. Ik weet niet hoe dit zou zijn als ik niet zwanger ben en een sensor draag.”

 

Nu, terugkijkend op de periode met de sensor. Wat heeft het je gebracht?

“Door de sensor heb ik geleerd meer op mijn lichaam te vertrouwen. Vroeger at ik alles wat los en vast zat zodra ik een hypo voelde aankomen, heel veel dextro’s en een heel pak sap bijvoorbeeld. Nu weet ik dat een paar dextro’s ook genoeg is, dat ik het gewoon even tijd moet geven. Hierdoor heb ik niet meer die enorme schommelingen na een hypo. Nu ik geen sensor meer heb, controleer ik mijn bloedglucose wel weer vaker. Om alles onder controle te houden, test is toch zeker zeven keer op een dag. Met de sensor had ik genoeg aan twee metingen, om te kalibreren.”

Heeft de sensor je nog andere inzichten gegeven? “Ja, ik heb gezien hoe belangrijk voeding is. Als ik een vast eetpatroon aanhoud, heb ik een veel mooiere dagcurve. Tijdens mijn zwangerschap hield ik strakke eettijden aan en at ik bij iedere maaltijd ongeveer hetzelfde. Dat heeft een heel positief effect op mijn instelling. Nu zoek ik naar een goede middenweg. Op gewone dagen probeer ik een vast eetpatroon aan te houden, maar we houden ervan om lekker te gaan lunchen of uit eten te gaan. En dan laat ik het wel los, want je leeft maar één keer en ik wil wel genieten.”

 

 

Stel uw vragen aan:

De ervaringsdeskundige.


Marco is 43 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Hij werkt als internationaal wedstrijd nagelstylist.
In 2012 is diabetes type 1 vastgesteld. In 2013 kreeg hij een sensor en daarna een insuline pomp.

De medisch deskundigen.


Jacqueline Putker is vanaf 1984 werkzaam in de diabeteszorg. Eerst als groepsleidster, daarna als diabetesverpleegkundige in diverse ziekenhuizen, als auteur van columns en artikelen voor het tijdschrift Diabetes&Leven en als docent en (gast)spreker voor diverse opleidingen. In 2009 verscheen haar boek "diabetes, een rugzak voor het leven". Na een opleiding tot coach (2013) is het haar wens zich als diabetescoach te specialiseren.
 

Bela Pagrach is diabetes verpleegkundige sinds 1998 zowel in de eerste als in de tweede lijn. Sinds 2001 in Ziekenhuis Amstelland, sinds 2007 bij SALT in Zaandam. Haar werkzaamheden binnen de diabetes polikliniek bestaan uit de diabeteszorg voor volwassen , kinderen en zwangeren. Daarbij is ze gespecialiseerd in de diabetische voet, zowel screening en wondbehandeling. Ook verzorgt ze diabetes gerelateerde scholingen en workshops.


John Kölker is sinds 1988 werkzaam in het ziekenhuis en sinds 2003 in de zorg rondom het chronisch zieke kind. De kinderdiabeteszorg is naast astma zorg en obesitas het belangrijkste speerpunt. Dagelijks houdt hij zich bezig met alles rondom sensortherapie bij kinderen en verzorgt hij scholing/training omtrent pomp en sensortherapie bij kinderen. Tevens is hij reeds jaren actief als vrijwilliger bij de Bas van de Goor foundation waar hij sportactiviteiten en sportkampen begeleid bij kinderen met diabetes.
 
Voor het stellen van uw vraag klik hier